#MuzyczneŚrody – Sanremo 2017 – Francesco Gabbani

Sanremo 2017 dobiegło końca. Emocji było co nie miara. 5 wieczorów-nocy prześpiewane i wysłuchane. Co prawda wiem, że niektórym moim bliskim festiwal w Sanremo będzie kojarzyć się jedynie z niekończącymi się reklamami, ale wierzę, że jednak jakakolwiek piosenka zapadła im w pamięć. W każdym razie mnie Sanremo 2017 kojarzyć się będzie z fajnymi emocjami (jak co roku).

gabbani-1

Sobotni finał obejrzało 58,4% włoskiej widowni. Dodatkowo festiwal za pośrednictwem internetu oglądali widzowie rozsiani po całym świecie. Triumfował Francesco Gabbani, piosenkarz, który rok temu na festiwalu w Sanremo wygrał „Nuove Proposte” z piosenką „Amen„. W tym roku zaśpiewał (i zatańczył 😉 ) piosenkę „Occidenatli’s Karma„. Żywiołowa, wyróżniająca się na tle pozostałych, została doceniona. Dzięki swojej wygranej, Francesco dostał prawo reprezentowania Włoch w Konkursie Piosenki Eurowizji, który odbędzie się w maju w Kijowie.

Zatem cykl #MuzyczneŚrody gości dziś zwycięzcę z Sanremo, Francesco Gabbaniego.

Francesco Gabbani – tekst piosenki
Francesco Gabbani – klucz do piosenki

Zapisz

Sanremo 2017 – co? kto? kiedy?

To już dziś. Wieczorem rozpocznie się 67. Festiwal Muzyki Włoskiej Sanremo 2017. Przez 5 wieczorów królować będzie u mnie w domu tylko muzyka włoska (solo musica italiana). Poniżej przedstawiam Wam rozkład wieczorów, artystów, gości specjalnych. Zapraszam do zapoznania się z programem festiwalu.

7 lutego

– poznamy 11 piosenek z kategorii Campioni
głosowanie: 50% telewidzowie, 50% jury
– 8 wykonawców przechodzi dalej
– 3 pozostałe piosenki z szansą powrotu do gry

Campioni, cz. 1:
Al Bano (Di rose e di spine)
Alessio Bernabei (Nel mezzo di un applauso)
Clementino (Ragazzi fuori)
Elodie (Tutta colpa mia)
Ermal Meta (Vietato morire)
Fabrizio Moro (Portami via)
Fiorella Mannoia (Che sia benedetta)
Giusy Ferreri (Fa talmente male)
Lodovica Comello (Il cielo non mi basta)
Ron (L’ottava meraviglia)
Samuel (Vedrai)

ElodieElodie

8 lutego

11 kolejnych piosenek z kategorii Campioni
głosowanie: 50% telewidzowie, 50% jury
– rozpocznie się konkurs w kategorii Nuove Proposte – 4 finalistów, konkurują w parach – 1 odpada, 1 przechodzi dalej.

Campioni, cz. 2:
Paola Turci – Fatti bella per te
Nesli e Alice Paba – Do retta a te
Michele Bravi – Il diario degli errori
Gigi D’Alessio – La prima stella
Raige e Giulia Luzi – Togliamoci la voglia
Michele Zarrillo – Mani nelle mani
Sergio Sylvestre – Con te
Chiara – Nessun posto è casa mia
Francesco Gabbani – Occidentalis Karma
Bianca Atzei – Ora esisti solo tu
Marco Masini – Spostato di un secondo

francesco-gabbaniFrancesco Gabbani

Nuove propste (wszystkie propozycje):
Leonardo Lamacchia – Ciò che resta
Tommaso Pini – Cose che danno ansia
Maldestro – Canzone per Federica
Marianne Mirage – La canzoni fanno male
Lele – Oramai
Francesco Guasti – Universo
Valeria Farinacci – Insieme
Federico Braschi – Nel mare ci sono i coccodrilli

marianne-mirageMarianne Mirage

9 lutego

– 6 piosenek, które w pierwszej i drugiej seracie uzyskały najmniejszą ilość głosów będzie walczyć o „drugą szansę”, czyli powrót do stawki konkursowej
– 16 wykonawców wykona covery
– walka o finał w kategorii Nuove Proposte

Covery (wszystkie, które zostały zaplanowane):
Al Bano – Pregherò (Adriano Celentano)
Alessio Bernabei – Un giorno credi (Edoardo Bennato)
Bianca Atzei – Con il nastro rosa (Lucio Battisti)
Chiara Galiazzo – Diamante (Zucchero)
Clementino – Svalutation (Adriano Celentano)
Elodie – Quando finisce un amore (Riccardo Cocciante)
Ermal – Amara terra mia (Domenico Modugno)
Fabrizio Moro – La leva calcistica della classe ’68 (Francesco De Gregori)
Fiorella Mannoia – Sempre e per sempre (Francesco De Gregori)
Francesco Gabbani – Susanna (Adriano Celentano)
Gigi D’Alessio – L’immensità (Don Backy)
Giusy Ferreri – Il paradiso (Patty Pravo)
Lodovica Comello – Le mille bolle blu (Mina)
Marco Masini – Signor Tenente (Giorgio Faletti)
Michele Bravi – La stagione dell’amore (Franco Battiato)
Michele Zarrillo – Se tu non torni (Miguel Bosè)
Nesli-Alice Paba – Ma il cielo è sempre più blu (Rino Gaetano)
Raige-Giulia Luzi – C’era un ragazzo che come me (Gianni Morandi)
Ron – Insieme a te non ci sto più (Caterina Caselli)
Paola Turci – Un’emozione da poco (Anna Oxa)
Samuel – Ho difeso il mio amore (Nomadi)
Sergio Sylvestre – La pelle nera (Rocky Roberts)

lodovica-comelloLodovica Comello

10 lutego

– wystąpi 20 wykonawców z kategorii Campioni
głosowanie: telewidzowie (40%), jury (30%) i tzw. giuria demoscopica, czyli 300 osób wybranych spośród publiczności (30%)
– 4 piosenki odpadają
– finał w kategorii Nuove Proposte

932203Al Bano (wraz z Rominą Power)

11 lutego – finał

– wystąpi 16 artystów z kategorii Campioni
głosowanie: telewidzowie (40%), jury (30%) i giuria demoscopica (30%)
– do ścisłego finału przechodzi 3 wykonawców, pomiędzy którymi rozegra się ostateczny bój o zwycięstwo
– ten, kto wygra festiwal dostanie prawo reprezentowania Włoch na Konkursie Piosenki Eurowizji, co nie oznacza oczywiście, że z tego prawa skorzysta.

eurovision-italia

Goście specjalni:

1 serata:
Tiziano Ferro i Carmen Consoli
Antonio Albanese i Paola Cortellesi
Clean Bandit
Raoul Bova i Rocío Muñoz Morales
Ricky Martin

ricky-martinRicky Martin

2 serata:
Giorgia
Biffy Clyro
LP
Francesco Totti
Sveva Alviti

lpLP

3 serata:
Mika
Piccolo Coro „Mariele Ventre” dell’Antoniano

4 serata:
Beppe Vessicchio
Antonella Clerici

5 serata:
Zucchero
Álvaro Soler

alvaro-soler-1Alvaro Soler

Wśród gości specjalnych zobaczymy także:
Geppi Gucciari
Diletta Leotta
Luca e Paolo
Virginia Raffaele
Rag’n’Bone Man
Keanu Reeves
Robbie Williams
Giusy Buscemi
Alessandra Mastronardi
Diana Del Bufalo
Hiroki Hara
Kiton B
Alessandro Gassman e Marco Giallini
Flavio Insinna
Gabriele Cirilli
Enrico Brignano
Robin Schultz

Zapraszam do oglądania transmisji:
TV: Rai 1, Rai 4
Radio: Rai Radio 2, Rai Radio 1
Web: Rai Play

 

 

Źródło zdjęć: internet, vanityfair.it

 

 

Zapisz

Włochy w Konkursie Piosenki Eurowizji…

12647180_1048407575215480_3582203129452637826_n

10 maja 2016 r. rozpocznie się 61. Konkurs Piosenki Eurowizji. W tym roku konkurs gości w Sztokholmie dzięki wygranej reprezentanta kraju Månsa Zelmerlöwa, podczas konkursu w 2015 roku. Konkurs odbędzie się już po raz drugi w Globe Arena. W bieżącym roku zobaczymy rywalizację 42. reprezentacji państw zrzeszonych w EBU, czyli Europejskiej Unii Nadawców.

Polskę reprezentować będzie Michał Szpak z piosenką „Color of Your Life”, wybraną 5 marca br. w Krajowych Eliminacjach. Do walki o Grand Prix staje także reprezentant Włoch a dokładniej reprezentantka, Francesca Michielin. Wokalistka zajęła 2. miejsce na tegorocznym Festiwalu Piosenki Włoskiej w Sanremo. Zdobywca 1. miejsca, zespół Stadio zrezygnował z uczestnictwa w Eurowizji, tłumacząc swoją decyzję trasą koncertową zaplanowaną na maj właśnie. Tym sposobem to Francesca będzie reprezentować Włochy z piosenką „No Degree of Separation”. Tytuł sugeruje, że piosenka jest śpiewana po angielsku. Jednak Francesca zdecydowała się tylko na angielski refren, co oznacza, że piosenkę w większości zaśpiewa po włosku.

Francesca urodziła się 25 lutego 1995 r. w Bassano del Grappa (w regionie Wenecja Euganejska). Z muzyką związana jest od 14. roku życia, kiedy to wstąpiła do chóru gospel.  Na swoim koncie ma także zwycięstwo w programie X-Factor.

Włochy powróciły do Konkursu Piosenki Eurowizji w 2011 roku i otarły się o zwycięstwo. Reprezentantem był Raphael Gualazzi z piosenką „Madness of Love”. Z sumą 189. punktów zajął 2. miejsce. Italia wygrywała Eurowizję 2 razy, w 1964 r. z piosenką „Non ho l’etàGigliola Cinquetti i w 1990 r. z piosenką „Insieme: 1992Toto Cutugno. Najniższe miejsce, jakie zajęły Włochy to 21. lokata z piosenką „La mia cittàEmma Marrone.

ESC 1964, Gigliola Cinquetti, Non ho l’età, 1. miejsce, 49 pkt

ESC 1990, Toto Cutugno, Insieme 1992, 1. miejsce 149 pkt

ESC 2011, Raphael Gualazzi, Madnes of Love, 2. miejsce, 189 pkt

W październiku 2005 r. odbył się koncert jubileuszowy Gratulacje: 50 lat Konkursu Piosenki Eurowizji, zorganizowany przez EBU z okazji 50-lecia Konkursu Piosenki Eurowizji. W trakcie koncertu zorganizowano plebiscyt na najlepszą piosenkę w całej historii Eurowizji. O miano tej najlepszej ubiegała się piosenka „Nel blu dipinto di bluDomenico Modugno. Utwór zajął 2. miejsce z 267 punktami na koncie, przegrywając ABBĄ „Waterloo”.

ESC 1958, Domenico Modugno, Nel blu dipinto di blu, 3. miejsce, 13 pkt

ESC 2012, Emma Marrone, La mia città, 21. miejsce, 33 punkty

 

Serenissima czyli słów kilka o San Marino…

San-Marino-Thinkstock

Republika San Marino (obok Watykanu i Księstwa Monako) jest jednym z najmniejszych państw europejskich. Położona na Półwyspie Apenińskim, ma kształt nieregularnego czworoboku. Jest enklawą, co oznacza, że San Marino jest całkowicie otoczone innym państwem, w tym wypadku Włochami. Na świecie są tylko 3 państwa-enklawy. O enklawach mówimy jeszcze w przypadku Watykanu (nie dość, że otoczone jednym państwem to jeszcze leży w jednym mieście) oraz Lesotho w terytorium RPA.

Granica republiki wynosi jedynie 39 km. Graniczy z dwoma regionami włoskimi, tj. Emilia-Romania i Marche. Centralnym punktem państwa jest piękne, malownicze wzniesienie, Monte Titano, którego trzy wierzchołki znalazły się w godle republiki.

Oficjalna nazwa państwa to Republika San Marino (wł. La Serenissima Repubblica di San Marino, dialekt sammarinese San Marèin lub San Maroin). Tytuł „Serenissima” republika posiada dopiero od 1865 roku. Stolicą kraju jest miasto o tej samej nazwie co państwo.

92052c69625db43ff88bc0f2a3044c99

Skąd się wzięła republika?
Istnieje od (3 września) 301 r. n.e., utworzona przez legendarnego świętego Marinusa, który był chrześcijańskim budowniczym, kamieniarzem i być może kowalem. Możliwe, że pochodził z wyspy Arbe, położonej na Morzu Adriatyckim, u wybrzeży Dalmacji. Święty żył za czasów panowania rzymskiego cesarza Dioklecjana, który prześladował chrześcijan. Uciekając przed oprawcami cesarza, schronił się na wzgórzu Tytana (Monte Titano) gdzie założył wspólnotę chrześcijańską. Po śmierci Marinusa, ziemię tę nazwano „Ziemią San Marino”, by ostatecznie zmienić nazwę na „San Marino”.

Historia republiki była długa i zawiła. Serenissima przechodziła z rąk do rąk. W 1503 roku była okupowana przez samego syna papieża Aleksandra VI (Rodrigo Borgia). Cesare – bo o nim mowa – okupował republikę aż do swojej śmierci. Na szczęście dla San Marino, śmierć Cesarego nastąpiła kilka miesięcy po inwazji na państwo. Sanmaryńczycy przeciwstawili się nawet samemu Napoleonowi, kiedy to w 1797 roku chciał powiększyć terytorium państwa. Mieszkańcy jednak nie zgodzili się gdyż wiedzieli dokładnie, co to może oznaczać w „dobrotliwej” polityce Cesarza. Napoleon, chcąc nie chcąc musiał uznać niepodległość San Marino. Reszta Europy uznała republikę za niepodległą na Kongresie Wiedeńskim w 1815 roku. Ostatnia okupację San Marino przeżywało w czasie II wojny światowej. Na szczęście okupacja trwała tylko kilka tygodni.

Podział władzy:
O ustroju republikańskim możemy mówić dopiero od 1400 roku. Oparty jest on na tzw. Statucie, czyli de facto na Konstytucji San Marino, z 1600 roku. Obowiązuje ona do dziś oczywiście z poprawkami dostosowanymi do obecnych czasów. Serenissima jest krajem niepodległym, ale od 1862 roku jest związana z Włochami traktatem o przyjaźni, a od 1952 roku unią celną i walutową.

W San Marino funkcjonuje jednoizbowy parlament, tzw. Wielka Rada Generalna (Consiglio Grande e Generale). Składa się z 60 deputowanych, wybieranych na 5-letnią kadencję. Rząd wyłaniany jest spośród członków parlamentu. Składa się z 10 sekretarzy (ministrów) i 2 kapitanów-regentów (Cappitani Regenti). Każdy z nich stoi na czele rządu a zarazem na czele państwa przed pół roku. Władzę sądowniczą sprawuje Rada Dwunastu (Consiglio dei XII). Składa się z 12 sędziów, którzy są powoływani przez parlament na okres swojej kadencji. W tak małym państwie funkcjonują aż trzy partie polityczne. Są to: Postępowa Demokratyczna Partia San Marino, Chrześcijańsko-Demokratyczna Partia San Marino i Socjalistyczna Partia San Marino.

Podział administracyjny republiki odzwierciedla dawny podział na okręgi parafialne i mniej więcej pokrywa się z nimi dzisiaj. Zamków (czyli okręgów) jest 9 i na ich czele stoi Kapitan wraz z Rada Pomocniczą. Siedzibą władz jest Pałac Publiczny (Palazzo Pubblico), wzniesiony pod koniec XIX wieku.

3b0082307450dacc99a4b3235ceaab4a

Jak stać się Sanmaryńczykiem?
Aby zostać Sanmaryńczykiem, najlepiej jest urodzić się nim. Ale nie wszyscy mieliśmy przecież tyle szczęścia. Pozostaje, więc spełnić inne warunki, które reguluje ustawa nr 114 z 2000 roku (Legge Sulla cittadinanza) oraz z nr 84 z 2004 roku o jej nowelizacji. Aby otrzymać obywatelstwo sanmaryńskie należy przede wszystkim zrzec się obywatelstwa pierwotnego kraju. Można poślubić obywatela San Marino, mieszkać od 30. lat (!) w republice bądź łaskawiej od 15. jeśli krewnym odpowiedniego stopnia jest obywatel San Marino. Jak widać, aby zostać sanmaryńczykiem trzeba przeżyć czasami ponad połowę swojego życia w tym kraju.

Bez tytułuSanmaryńczycy to dumny naród, który przeżył niejedną zawieruchę wojenną a jak wiemy, na Półwyspie Apenińskim ich nie brakowało. Wystarczy choćby wspomnieć tzw. wojny włoskie, będące serią konfliktów toczonych przez prawie 70 lat na przełomie XV i XVI wieku. San Marino ma reprezentację w piłce nożnej, która składa się z niezawodowych piłkarzy. Często mówi się o nich z pogardą jak „turyści”, „kelnerzy” czy „chłopcy do bicia”. Chciano nawet ograniczyć im walkę w eliminacjach mistrzostw Europy i mistrzostw świata poprzez zorganizowanie preeliminacji. Pomimo tak pogardliwego tonu ze strony trenerów piłkarskich (głównie Brytyjczyków), piłkarze San Marino zawsze spotykają się z sympatią kibiców drużyn przeciwnych.

Drugim wydarzeniem, w którym San Marino bierze udział i tym samym może dumnie reprezentować swój kraj jest Konkurs Piosenki Eurowizji. Konkursem zajmuje się publiczny nadawca, San Marino RTV. Kraj debiutował w konkursie w 2008 roku. W 2009 i 2010 roku, San Marino nie brało udziału w Eurowizji by powrócić w 2011 roku. Rok później reprezentantką (i ambasadorką) San Marino została Valentina Monetta, która tak bardzo polubiła Eurowizję, że reprezentowała swój kraj 3 razy z rzędu. Jej upór i dążenie do celu opłacało się. Historycznym momentem było wejście San Marino do finału konkursu. Ostatecznie w finale nie zajęła wysokiego miejsca, bo 24. ale z ilością 14 punktów, co dawało najwyższy wynik w historii udziału kraju w konkursie.

Czy istnieje język sanmaryński?
Spoiwem każdego narodu jest wspólny język. Możemy, więc zadać sobie pytanie. Czy istnieje język sanmaryński? Jeśli tak to, jakie jest jego pochodzenie. Jeśli nie to, po jakiemu mówi się w San Marino?

Językiem włoskim prawie nikt, na co dzień się nie posługuje we Włoszech oprócz lektorów, dziennikarzy czy komentatorów). Dominującym sposobem komunikacji między Włochami jest odmiana regionalna języka włoskiego a więc dialekty. Każdy region dysponuje swoim dialektem a czasami dialekt ma jeszcze kilka swoich odmian. Według językoznawcy Tullio De Mauro, dialekt to „autonomiczny system językowy przypisany do danego obszaru geograficznego, używany w kontekstach określonych społecznie i kulturowo, a nieużywany w kontekstach oficjalnych i techniczno-naukowych. Dialekt jest podrzędny wobec drugiego systemu dominującego”*

Dialetto_emiliano_romagnolohttps://upload.wikimedia.org/wikipedia/it/e/ed/Dialetto_emiliano_romagnolo.jpg

Jak już wspomniałem, San Marino leży na pograniczu dwóch regionów Emilia-Romania i Marche. W regionie Emilia-Romania używa się języka emilijskiego, będącego zespołem dialektów. Różni się on jednak od języka włoskiego w swojej strukturze.  Jak podaje wikipedia „z językoznawczego punktu widzenia język emilijski nie jest dialektem języka włoskiego, gdyż jest klasyfikowany w podgrupie gallo-italskiej języków zachodnio-romańskich, zaś włoski należy do grupy italsko-romańskich.”  

Droga, jaką zatem musimy przejść do dialektu sanmaryńskiego wiedzie nas od języków indoeuropejskich przez języki italskie –> języki romańskie –> języki italo-zachodnio-romańskie –> języki zachodnio-romańskie –> języki gallo-iberyjskie –> języki gallo-italskie –> język emilijski –> do dialektu sanmaryńskiego.

Dialektem sanmaryńskim posługuje się prawie 84 % mieszkańców kraju. Głównymi pisarzami w dialekcie byli Pietro Rossi, Nino Lombardi, Marino Rossi czy Giuseppe Macina. Tak więc można stwierdzić, że istnieje język sanmaryński, ale słowo „język” należy wziąć w cudzysłów.

Przykłady dialektu sanmaryńskiego:
cosa fai?: cus chet fè?, cust fè?, cus èll che t’fè?
vieni qui: vin a che, vin i che
ci vediamo più tardi: ac videm più tèrd, a s videm pio terd
non fare così: nu fa csé, nu fa i sé
vado a dormire: a vag a durmì
abito a San Marino: a stag a San Maroin
non sai fare niente: tu n si bun da fè gnint, tun sè fè gnint
io posso: i a pòs, ji a poss
guarda bene: guèrda bèin, guerda ben
non capisci: tu n capés, tu n capéss

Nazwa San Marino w dialekcie brzmi La Ripóbblica d’San Marein.

*cyt.: T. De Mauro, Grande dizionario Italiano dell’uso, Turyn, 1999, t. 2, s. 570 [cyt. za]: A. Grochowska, Wewnętrzne zróżnicowanie językowe we Wloszech. Dialekty a język narodowy, Kwartalnik Językoznawczy 2011/7 (7).

Festiwal Piosenki Włoskiej w San Remo

sanremo-2015-date-febbraio-festival

Festiwal Piosenki Włoskiej w San Remo (w skrócie: Festiwal w San Remo; wł. Festival della Canzone Italiana di Sanremo) – jest jednym z najstarszych w Europie festiwali piosenki, odbywający się corocznie od 1951 w mieście San Remo. Na jego wzór powstały inne międzynarodowe konkursy: Konkurs Piosenki Eurowizji oraz Sopot Festival.

Pierwszy Festiwal w Sanremo uświetniły takie gwiazdy jak: Nilla Pizzi, Achille Togliani i Duo Fasano. Wygrała Nilla Pizzi z piosenką pod tytułem „Grazie dei fiori”.

Wybuch popularności festiwalu w San Remo dokonał się w roku 1958, za sprawą wszystkim nam znanemu Domenico Modugno, którego piosenka „Nel blu dipinto di blu” podbiła serca wszystkich ludzi na świecie. Piosenka ta wygrała festiwal, ale znana jest pod krótszym tytułem „Volare

Popularność piosenki była przeogromna, sprzedano 22 miliony egzemplarzy co zapewniło Modugno miejsce w historii włoskiej piosenki. Domenico Modugno wygrał jeszcze 3 razy festiwal co tylko pokazuje jakim był popularnym.

W roku 1964, festiwal wygrała Gigliola Cinquetti z przepiękną piosenką „Non ho l’età

Polacy znają tę piosenkę z wykonania Anny German, która śpiewała „Nie wolno mi…kochać Ciebie„.

Na festiwalu w Sanremo występowały gwiazdy włoskiej sceny muzycznej bardzo dobrze znani polskiej publiczności. Bo kto nie zna Al Bano e Romina Power i ich pięknej piosenki „Ci sarà„ (Sanremo 1984)

NEKa i piosenki „Laura non c’è’ ” (Sanremo 1997)

Wszystkim na świecie znana jest piosenka, którą śpiewa przewspaniały Andrea Boccelli a mało kto wie, że ta piosenka pochodzi z Sanremo…(Sanremo 1995)

Sanremo 1983 i Toto Cutugno L’italiano

Fani Konkursu Piosenki Eurowizji na pewno kojarzą jeszcze piosenkę z 1997 roku, która wygrała czyli Jalisse z piosenką „Fiumi di parole

Sanremo 2009 i wygrany Marco Carta z piosenką „La Forza Mia

Sanremo 2013 i Marco Mengoni z piosenką „L’essenziale” (filmik jest z występu Marco na Eurowizji kiedy to reprezentował Włochy w 2013 roku)…

Wygrana zespołu Il Volo („Grande amore„) w 2015 roku odbiła się echem w całej Europie. Trzech młodych tenorów w brawurowym stylu wygrało Festiwal w Sanremo i zajęło 3. miejsce w Konkursie Piosenki Eurowizji w Wiedniu.

W 2015 roku na Festiwalu w Sanremo triumfował obok Il Volo, młodziutki włoski piosenkarz Giovanni Caccamo z piosenką „Ritornerò da te„. Wygrał on tzw. Nuove Proposte…

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz